dun

Norsk

Substantiv

dun n

1. myk underfjær fra fugler
2. mykt hår, bl.a. begynnende sjeggvekst

Grammatikk

Bøyning (substantiv blandingsform)
Entall		Flertall
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
et dun	dunet	dun	dunene	(Bokmål)
et dun	dunet	dun	duna	(Bokmål)
en dun	dunen		dunene	bokmål
ei dun	duna		dunene	bokmål
ei dun	duna	duner	dunene	(Nynorsk)
ei dun	duni			(Nynorsk sideform)
eit dun	dunet	dun	duna	(Nynorsk)
			duni	(Nynorsk sideform)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Synomym

2. fjon

Oversettelser

underfjær

dansk: dun da(da) n engelsk: down en(en)

tysk: Daune de(de) f, Flaum de(de) m (mengdebegrep, f.eks. alt dunet på en fugl) svensk: dun sv(sv) n

mykt hår; fjon

tysk: Flaum de(de) m

Nederlandsk

Adjektiv

dun, dunne (komparaitv dunner, dunnere; superlativ dunst, dunste)

1. tynn