fall

Fra Wiktionary

Innhold 1 Norsk 1.1 Substantiv 1.1.1 Grammatikk 1.1.2 Omsetjingar 1.1.3 Synonym 1.1.4 Ordsoge 1.1.5 Nærskylde ord

[rediger] Norsk

[rediger] Substantiv

fall

1. ei rørsle nedover; det å falle

   Det var eit langt fall, heilt frå toppen og ned.

   Lutlaget gjorde eit svært fall på børsen.

2. slik ting fell; tilfelle; eit døme på ei samansett sak

   Politiet etterforska eit komplisert fall.

   Doktoren forklarte eit medisinsk fall.

   Det vert i beste fall uavgjort.

3. (mållære) ei grammatisk form som viser kva rolle eit namneledd spelar i ei setning.

   Eigefall er eit gammalt fall i norrønt.

4. tap; død

   Diktatorens fall var ei siger for folket.

5. skilnad i høgde

   Det er eit fall på 100 meter frå sjøen til kraftstasjonen.

6. heisegreie på seilbåt

   Seil, fall og skjøter må løftes rundt fokkestaget.

[rediger] Grammatikk

Bøyning (regelrett substantiv intetkjønn)
Entall		Flertall
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
et fall	fallet	fall	fallene	(bokmål/riksmål)
et fall	fallet	fall	falla	(bokmål)
eit fall	fallet	fall	falla	(nynorsk)
eit fall	fallet	fall	falli	(nynorsk sideform)
For genitiv av substantiv, se eieform.

[rediger] Omsetjingar

[rediger] Synonym

[rediger] Ordsoge

Frå norrønt fall.

[rediger] Nærskylde ord

falle, fallert, avfall, utfall, innfall