hund

Se også: Hund

Norsk

Substantiv

Hund (1), norsk buhund.

hund m (Bokmål/Nynorsk), c (Riksmål)

1. husdyr i slekt med ulv (lat. Canis familiaris)

Grammatikk

Bøyning (regelrett substantiv hankjønn)
Entall		Flertall
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
ein hund	hunden	hundar	hundane	(Nynorsk)
en hund	hunden	hunder	hundene	(Bokmål/Riksmål)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Synonymer

bikkje,kjøter, bisk, vov, vovvov, bissevov, rakke

Hyopnymer

• tispe (hunhund)

Homonymer

hun, hunn

Oversettelser

Husdyr

afrikaans: hond af(af) dansk: hund da(da) c engelsk: dog en(en) c, hound c (en) esperanto: hundo eo(eo) finsk: koira fi(fi) fransk: chien fr(fr) m frisisk: hûn fy(fy) færøysk: hundur fo(fo) interlingua: can ia(ia) italiensk: cane it(it) m islandsk: hundur is(is) m jiddisk: הונט yi(yi) (hunt) latin: canis la(la)

luxembourgisk: hond lb(lb) nederlandsk: hond nl(nl) m nordsamisk: beana se(se) , beatnaga (se) portugisisk: cão pt(pt) m russisk: собака ru(ru) f spansk: perro es(es) m skotsk: hoond sco(sco) svensk: hund sv(sv) c tysk: Hund de(de) m

Nordien

Substantiv

hund

hund

Opphav

germansk *hundaz (hund)

Former på andre språk

tysk Hund, luxemburgsk hond, jiddisch הונט (hunt), nederlandsk hond, afrikaans hond, frisisk hûn, engelsk hound (jakthund), skotsk hoond, islandsk hundur, færøysk hundur, norsk hund, dansk hund, svensk hund

Dansk

Substantiv

hund c

1. hund

Svensk

Substantiv

hund c

1. hund