kompleks
Fra Wiktionary
Innhold |
Norsk [rediger]
Adjektiv [rediger]
kompleks (Bokmål/Riksmål/Nynorsk)
- som er satt saman av fleire delar på ein ikkje heilt triviell måte
- DNA-molekylet har ein kompleks struktur.
- om tal: ein storleik med ein reell og ein imaginær del
Grammatikk [rediger]
| Samsvarsbøying (regelrett) | |||||
| Ubestemt | Bestemt | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Entall | Flertall | ||||
| Hankjønn | Hunkjønn | Intetkjønn | |||
| kompleks | kompleks | komplekst | komplekse | komplekse | (Bokmål/Riksmål/Nynorsk) |
Omsetjingar [rediger]
Synonym [rediger]
innfløkt, mangslungen, samansett
Ordsoge [rediger]
Frå latin complecti («samanfatte»)
Nærskylde ord [rediger]
Substantiv [rediger]
kompleks
- ei mengde ting og tilhøve som heng i hop
- Fattigdomen i hovudstaden er eit kompleks med etniske, sosiale og økonomiske element.
- Vi bur i eit kompleks med store og små husvere.
- i psykologi: umedvitne kjensler, hemningar og drifter
- Han har komplekser, stakkar.
Grammatikk [rediger]
| Bøyning (regelrett substantiv intetkjønn) | ||||
| Entall | Flertall | |||
|---|---|---|---|---|
| Ubestemt | Bestemt | Ubestemt | Bestemt | |
| et kompleks | komplekset | kompleks | kompleksene | (Bokmål/Riksmål) |
| et kompleks | komplekset | kompleks | kompleksa | (Bokmål) |
| eit kompleks | komplekset | kompleks | kompleksa | (Nynorsk) |
| kompleksi | (Nynorsk sideform) | |||
| For genitiv av substantiv, se eieform. | ||||
Omsetjingar [rediger]
Ordsoge [rediger]
Frå latin complexus («samanknyting»)
