çekiç
Tyrkisk
[rediger]
Substantiv
[rediger]çekiç
Etymologi
[rediger]Fra osmantyrkisk چكیچ (çekiç) < urtyrkisk **čekük, *čeküč.
Grammatikk
[rediger]| entall | flertall | |
|---|---|---|
| nominativ | çekiç | çekiçler |
| akkusativ | çekici | çekiçleri |
| dativ | çekice | çekiçlere |
| lokativ | çekiçte | çekiçlerde |
| ablativ | çekiçten | çekiçlerden |
| genitiv | çekicin | çekiçlerin |
Uttale
[rediger]- IPA: [t͡ʃɛˈcit͡ʃ]