heil

Norsk

Adjektiv

heil (bokmål/riksmål/nynorsk)

1. Som en helhet, ikke oppdelt.

   Eg har vore i Spania i eit heilt år.

   Eg åt heile kaka.

Andre former

• hel

Etymologi

Fra norrønt heill

Uttale

(Nord-Trøndelag) IPA: ['hɛɪl]

Grammatikk

Samsvarsbøying (regelrett)
Ubestemt				Bestemt
Entall			Flertall
Hankjønn	Hunkjønn	Intetkjønn
heil	heil	heilt	heile	heile	(bokmål/nynorsk)

Avledede termer

• heilt

Omsetjingar

ikkje delt

engelsk: entire en(en), whole en(en), full en(en)

spansk: entero es(es) svensk: hel sv(sv)