forkledning

Norsk

Substantiv

forkledning m og f (Bokmål), m (Nynorsk), c (Riksmål)

1. Det å skjule sin virkelige identitet.

   Jeg forkler meg som Karl I. Hagen.

1. Gjemt mening innenfor tekster eller samtaler, har ofte med sarkasme og ironi å gjøre.

Grammatikk

Bøying (regelrett substantiv hokjønn)
Eintal		Fleirtal
Ubunden	Bunden	Ubunden	Bunden
ei forkledning	forkledninga	forkledninger	forkledningene	(Bokmål)
en forkledning	forkledningen	forkledninger	forkledningene	(Bokmål/Riksmål)
ein forkledning	forkledningen	forkledningar	forkledningane	(Nynorsk)
For genitiv av substantiv, se eigeform.

Det å skjule sin virkelige identet

engelsk: disguise en(en) tysk: Verkleidung de(de) f

Skjult mening