nederlandsk

Norsk

Substantiv

nederlandsk m (bokmål/nynorsk), c (riksmål)

1. (språk, utellelig) Et germansk språk som snakkes i Nordvest-Europa og i tidligere nederlandske kolonier; offisielt språk i Nederland, Belgia, Surinam og på Aruba og De nederlandske Antiller

Forkortelser

ISO 639-1: nl, ISO 639-2: dut, nld

Grammatikk

Bøyning (regelrett substantiv hannkjønn)
Entall		Flertall		‌
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
(ein/en) nederlandsk	nederlandsken	Telles ikke		(bokmål/riksmål/nynorsk)

Oversettelser

germansk språk

afrikaans: Nederlands af(af) baskisk: nederlandera eu(eu), neerlandera eu(eu) bretonsk: nederlandeg br(br) katalansk: neerlandès ca(ca) dansk: nederlandsk da(da) engelsk: Dutch en(en) finsk: hollanti fi(fi), alankomaalainen fi(fi) fransk: néerlandais fr(fr) m færøysk: hollendskt fo(fo) irsk: Neerlandés ga(ga) islandsk: niðurlenska is(is)

kornisk: Iseldiryek kw(kw) limburgisk: Nieëderlandjsj li(li) n, Nederlands li(li) n nederlandsk: Nederlands nl(nl) oksitansk: neerlandés oc(oc) portugisisk: neerlandès pt(pt) rumensk: neerlandeză ro(ro) slovakisk: holandčina sk(sk) f spansk: neerlandés es(es) svensk: nederländska sv(sv) tsjekkisk: nizozemština cs(cs) f, holandština cs(cs) f tysk: Niederländisch de(de)