paradoks

Fra Wiktionary
Gå til: navigasjon, søk

Norsk[rediger]

Substantiv[rediger]

paradoks n (Bokmål/Riksmål/Nynorsk)

  1. ei utsegn som motseier seg sjølv, noko som tilsynelatande ikkje er mogleg eller som strir mot sunn fornuft
    Det er et paradoks at Bærum, med borgerlig flertall, bare har konkurranseutsatt et sykehjem i kommunen.
    Paradokset er at når me reiser ut, så føler me at me ikkje kjem heilt heim igjen.

Grammatikk[rediger]

Bøyning (regelrett substantiv intetkjønn)
Entall Flertall
Ubestemt Bestemt Ubestemt Bestemt
et paradoks paradokset paradokser paradoksene (Bokmål/Riksmål)
et paradoks paradokset paradoks paradoksa (Bokmål)
eit paradoks paradokset paradoks paradoksa (Nynorsk)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Omsetjingar[rediger]

Synonym[rediger]

sjølvmotseiing, selvmotsigelse

Ordsoge[rediger]

Frå gresk para («mot») + doxa («lære»)