grus

Norsk

Substantiv

grus m

1. Små stein, brukes b.a. til veidekke.

Grammatikk

Bøyning (blandingsform substantiv)
Entall		Flertall
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
en grus	grusen	Telles ikke		bokmål/riksmål
et grus	gruset	Telles ikke		bokmål/riksmål
ein grus	grusen	grusar	grusane	(Nynorsk)
eit grus	gruset	grus	grusa	(Nynorsk)
			grusi	(Nynorsk sideform)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Oversettelse

• esperanto: gruzo eo(eo)
• fransk: gravier fr(fr) m
• tysk: Kiesel de(de) m