heis

Norsk

Substantiv

heis m (Bokmål/Nynorsk), c (Riksmål)

1. Innretning til å transportere ting eller personer vertikalt (opp og ned).

   Huset har en heis.

   Heisen står.

Bøyning

Bøyning (regelrett substantiv hankjønn)
Entall		Flertall
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
ein heis	heisen	heisar	heisane	(Nynorsk)
en heis	heisen	heiser	heisene	(Bokmål/Riksmål)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Faste utrykk

• å sitte i heisen

Oversettelse

Innretning for å transportere gods og personer opp og ned

engelsk: lift en(en) (britisk), elevator en(en) (amerikansk) fransk: ascenceur fr(fr) m portugisisk: elevador pt(pt) m russisk: лифт ru(ru) m

spansk: ascensor es(es) m, elevador m (es) (Mexico, Puerto Rico) svensk: hiss sv(sv) c tysk: Aufzug de(de) m, Fahrstuhl de(de) m, Lift de(de) m

Verb

heis

1. Imperativ av å heise.