eigentleg

Fra Wiktionary
Hopp til navigering Hopp til søk

Norsk[rediger]

Adjektiv[rediger]

eigentleg (nynorsk)

  1. som burde vere i staden for det vi ser. Ofte om om noko som er meir opphaveleg, meir naturleg, sannare eller meir i tråd med røynda.
    Den eigentlege verten kjem seinare.
    Dei færraste kjenner den eigentlege melodien.

Andre former[rediger]

Etymologi[rediger]

Av eigen.

Synonymer[rediger]

Antonym[rediger]

tilsynelatande, proforma

Grammatikk[rediger]

Samsvarsbøying (regelrett)
Ubestemt Bestemt
Entall Flertall
Hankjønn Hunkjønn Intetkjønn
eigentleg eigentleg eigentleg eigentlege eigentlege (nynorsk)
Gradbøying (regelrett)
Positiv Komparativ Superlativ
eigentleg eigentlegare eigentlegast (nynorsk)

Omsetjingar[rediger]

Adverb[rediger]

eigentleg (nynorsk)

  1. som noko burde oppfattast, sjølv om det ikkje ser ut slik. Ofte om om noko som er meir opphaveleg, meir naturleg, sannare eller meir i tråd med røynda enn det som ligg i dagen.
    Han er eigentleg snill.
    Eigentleg skulle eg ha vore ein heilt annan stad.
    Ordet tyder eigentleg ingenting.

Omsetjingar[rediger]