våghals

Norsk

Substantiv

våghals m (bokmål/nynorsk), c (riksmål)

1. Vågal person; dumdristig person; person som risikerer liv og lemmer.

Etymologi

våg + hals

Synonymer

• grensesprenger

Antonym

• reddhare

Grammatikk

Bøyning (regelrett substantiv hankjønn)
Entall		Flertall		‌
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
ein våghals	våghalsen	våghalsar	våghalsane	(nynorsk)
en våghals	våghalsen	våghalser	våghalsene	(bokmål/riksmål)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Ref: Norsk ordbank

Oversettelser

dumdristig person

dansk: vovehals da(da) c engelsk: daredevil en(en) c finsk: huimapää fi(fi), uskalikko fi(fi) fransk: casse-cou fr(fr) m og f, diablotin fr(fr) m nederlandsk: waaghals nl(nl) m italiensk: Legg til denne oversettelsen hvis du kan (hjelp) it

japansk: 命知らず ja(ja) (いのちしらず, inochishirazu), 荒武者 ja(ja) (あらむしゃ, aramusha), 我武者羅 ja(ja) (がむしゃら, gamushara) russisk: сорвиголова ru(ru) (sorvigolová) m og f, смельчак ru(ru) (smelʹčák) spansk: arriesgado es(es) m svensk: våghals sv(sv) c tysk: Wagehals de(de) m, Waghals de(de) m, Draufgänger de(de) m, Draufgängerin de(de) f