svenske

Norsk

Substantiv

svenske m (bokmål/nynorsk), c (riksmål)

1. (demonym) person fra Sverige

Relaterte termer

• finlandssvenske
• partysvenske
• svenskevits

Grammatikk

Bøyning (regelrett substantiv hankjønn)
Entall		Flertall		‌
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
ein svenske	svensken	svenskar	svenskane	(nynorsk)
svenske	svensken	svensker	svenskene	(bokmål/riksmål)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Oversettelser

söta bror

dansk: svensker da(da) c engelsk: Swede en(en) c finsk: ruotsalainen fi(fi) fransk: Suédois fr(fr) m, Suédoise fr(fr) f gresk: Σουηδός el(el) (Souidós) m, Σουηδή el(el) (Souidí) f, Σουηδέζα el(el) (Souidéza) f italiensk: svedese it(it) mf

japansk: スウェーデン人 ja(ja) (Suwēden-jin) russisk: швед ru(ru) (šved) m, шведка ru(ru) (švédka) f spansk: sueco es(es) m, sueca es(es) f svensk: svensk sv(sv) c, svenska sv(sv) c (kvinne) swahili: Mswidi sw(sw) tysk: Schwede de(de) m, Schwedin de(de) f

Adjektiv

svenske

• bøyningsform av svensk
• bøyningsform av svensk

Referanser

• «svenske» i nettutgaven av Bokmålsordboka / Nynorskordboka.
• «svenske» i Det Norske Akademis ordbok (NAOB).