tannlege

Norsk

Substantiv

tannlege m (bokmål/nynorsk), c (riksmål)

1. (yrke) person som arbeider med tenner; lege som har spesialisert seg på tannproblemer

Andre former

• tannlækjar (nynorsk)

Grammatikk

Bøyning (regelrett substantiv hankjønn)
Entall		Flertall		‌
Ubestemt	Bestemt	Ubestemt	Bestemt
ein tannlege	tannlegen	tannlegar	tannlegane	(nynorsk)
tannlege	tannlegen	tannleger	tannlegene	(bokmål/riksmål)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Oversettelser

Oversettelser

dansk: tandlæge da(da) c engelsk: dentist en(en) esperanto: dentisto eo(eo) finsk: hammaslääkäri fi(fi) fransk: dentiste fr(fr) italiensk: dentista it(it) japansk: 歯科医 ja(ja) (しかい ja(ja), shikai), 歯医者 ja(ja) (はいしゃ ja(ja), haisha), 歯科医師 ja(ja), しかいし ja(ja), shikaishi) nordsamisk: bátnedoavttir se(se)

polsk: dentysta pl(pl) m , dentystka pl(pl) f portugisisk: dentista pt(pt) russisk: дантист ru(ru), стоматолог ru(ru), зубной врач ru(ru) spansk: dentista es(es) svensk: tandläkare sv(sv) tyrkisk: dişçi tr(tr) tysk: Zahnarzt de(de) m ungarsk: fogorvos hu(hu)