nemnefall

Fra Wiktionary
Hopp til navigering Hopp til søk

Norsk[rediger]

Substantiv[rediger]

nemnefall n (nynorsk)

  1. (grammatikk) fall (kasus) som syner den verksame parten i ei handling: nominativ. På norsk vert berre pronomen bøygde i fall. I nokre andre mål, til dømes tysk og islandsk vert òg namneord bøygde i nemnefall når dei står som subjekt i ei setning.
    der Mann er nemnefall på tysk.

Grammatikk[rediger]

Bøyning (regelrett substantiv inkjekjøn)
Entall Flertall
Ubestemt Bestemt Ubestemt Bestemt
eit nemnefall nemnefallet nemnefall nemnefalla (nynorsk)
For genitiv av substantiv, se eigeform.

Synonymer[rediger]

nominativ, hovudfall

Etymologi[rediger]

Sett saman av nemne + fall (tilfelle, situasjon).

Relaterte termer[rediger]

underfall, sidefall, eigefall

Omsetjingar[rediger]