eigefall
Norsk
[rediger]Substantiv
[rediger]eigefall n (nynorsk)
- (grammatikk) fall (kasus) som nyttas til å visa eit eigedomstilhøve. Eigentleg eigefall er ikkje lenger i bruk i norsk, utan i gamle fryste uttrykk. I andre mål, til dømes tysk og islandsk vert namneord og pronomen bøygde i eigefall når dei står som eigar av ein annan setningsdel, eller etter sume preposisjonar.
- til fjells er eit gammalt eigefall.
- während styrer eigefall i tysk.
Uttale
[rediger]
Grammatikk
[rediger]| Bøyning (regelrett substantiv inkjekjøn) | ||||
|---|---|---|---|---|
| Entall | Flertall | | ||
| Ubestemt | Bestemt | Ubestemt | Bestemt | |
| eit eigefall | eigefallet | eigefall | eigefalla | (nynorsk) |
| For genitiv av substantiv, se eigeform. | ||||
Omsetjingar
[rediger]eigefall
|
|