fall

Fra Wiktionary
Hopp til: navigasjon, søk

Norsk[rediger]

Substantiv[rediger]

fall n (Bokmål/Riksmål/Nynorsk)

  1. ei rørsle nedover; det å falle
    Det var eit langt fall, heilt frå toppen og ned.
    Lutlaget gjorde eit svært fall på børsen.
  2. slik ting fell; tilfelle; eit døme på ei samansett sak
    Politiet etterforska eit komplisert fall.
    Doktoren forklarte eit medisinsk fall.
    Det vert i beste fall uavgjort.
  3. (språkvitenskap) ei grammatisk form som viser kva rolle eit namneledd spelar i ei setning.
    Eigefall er eit gammalt fall i norrønt.
  4. tap; død
    Diktatorens fall var ei siger for folket.
  5. skilnad i høgde
    Det er eit fall på 100 meter frå sjøen til kraftstasjonen.
  6. (sjøfart) tauverk til ulike seilseilbåt
    Seil, fall og skjøter må løftes rundt fokkestaget.

Etymologi[rediger]

Frå norrønt fall.

Synonym[rediger]

Hyponym[rediger]

(tauverk) storseilfall

Relaterte termer[rediger]

falle, fallert, avfall, utfall, innfall, (tauverk på båt) fallrep, skjøt

Grammatikk[rediger]

Bøyning (regelrett substantiv intetkjønn)
Entall Flertall
Ubestemt Bestemt Ubestemt Bestemt
et fall fallet fall fallene (Bokmål/Riksmål)
et fall fallet fall falla (Bokmål)
eit fall fallet fall falla (Nynorsk)
For genitiv av substantiv, se eieform.

Omsetjingar[rediger]


Engelsk[rediger]

Substantiv[rediger]

fall (flertall: falls)

  1. fall
  2. (årstid) høst (amerikansk)

Synonymer[rediger]

Verb[rediger]

to fall (tredje person entall presens falls, presens partisipp falling, preteritum fell, perfektum partisipp fallen)

  1. falle

Uttale[rediger]

Referanser[rediger]

  • Cambridge Dictionary [1]